ساختمان اداری تجاری سعادت آباد

– ساختمان اداری تجاری سعادت آباد

– موقعیت : سعادت آباد ، تهران، ایران

– معمار : محسن کاظمیان فرد

– تیم طراحی : پریما جهانگرد ، مونا رضوی ، شادی فرخی

– کاربری : اداری ، تجاری

– مساحت :۱۴۰۰ متر مربع

– سال ساخت : ۲۰۱۵

پروژه تجاری اداری سعادت آباد در زمینی به مساحت ۲۵۰ متر مربع دارای دو بر شمالی و جنوبی در کنار بلوار سعادت آباد واقع شده است. ساختمان با زیر بنای ۱۳۰۰ متر مربع دارای یک واحد تجاری ،پنج واحد اداری در پنج طبقه ، یک طبقه پارکینگ و یک طبقه انبار می باشد. تعریف کیفیت در این پروژه در شکل رابطه دو سویه ایست که میان بیرون و درون بنا برقرار شده است. شهر شلوغ و آشفته همراه با صلبیت و سختی ساختمان‌ها در برابرش از یک سو و از سویی دیگر کیفیت فضای داخل برای کاربران فضا، در بستری از گفتمان مبتنی بر آرامش و پویایی، بر هم منطبق شده است تا کیفیتی نه یک سویه که چند سویه را در درون و بیرون تولید کند. آرام کردن بدنه شهری و در عین حال تنوع بخشیدن به آن و افزایش کیفیت فضای داخلی ایده های شکل دهنده ی هر دو جبهه ساختمان هستند . این ایده ها در هر دو سو برای کاربر، شهر و شهروند تعریف می شوند و نمای ساختمان را به نمایی پویا و منسجم تبدیل می کند

در جبهه جنوبی ساختمان، آفتاب تیز با لوورهای عمودی شکسته شده است و بازی سایه و نور در فضا، هم از تندی آفتاب در ساعات کار می کاهد و هم فضای داخل را به فضایی دلپذیرو متنوع برای کاربران تبدیل می کند. لوورهای عمودی در نمای جنوبی سرتاسر بنا را چون یک کلّ یکپارچه به هم دوخته‌اند و آنچه جزئیات غیر ضروری ساختمان از زاویه دید اصلی در بلوار سعادت آباد است را از دید افرادی که در پارکی که در مقابل پروژه قرار گرفته است پنهان می‌کنند. این پارک بخشی از ایده شکل گیری نمای جنوبی پروژه را بوجود می آورد. آن چه زیباست می باید از دو طرف زیبا دیده شود. ساختمان از داخل با فرو رفتن در خود دریچه هایی را به سمت این پارک می گشاید که کاربران در هنگام کار منظره پارک را از دست نداده و از ان سو افراد داخل پارک هم آنچه از ساختمان می بینند نمایی آرام و یکدست باشد. کیفیتی که آرامش را در درون و بیرون معماری به یک میزان تسری می دهد. نمای شمالی ساختمان، گاه چشمان خود را بر هیاهوی شهر می بندد و ساختمان را در پشت صفحه‌ای از سکوت محافظت می کند و گاه با نیم نگاهی و یا نگاهی شهر را از پشت مردمکان چوبیش نگاه می کند. صفحه های چوبی نمای شمالی را می توان گفتمان کاربر با شهر دانست. این #صفحات نسبت به نیاز کاربران #نما را دستخوش #تغییر می کنند. تغییری که هزاران شکل فرمی را به نمای شمالی می‌بخشد و آنرا به موجودی تأثیر پذیرنده از درون و بیرون تبدیل می کند. نمای شمالی نیز با مدولاسیونی مشابه نمای جنوبی طراحی شده است.این مدولاسیون تمام سطح نما را پوشانده و به نما بافت آرامی می دهد .این بافت باعث یکپارچگی ساختمان می شود و مانند نمای جنوبی جزئیات غیر ضروری را از دید شهر مخفی می کند.بافت نما در قسمت هایی که مقابل بازشو ها قرار می گیرد متحرک می شود و در سه زاویه ۰ ، ۴۵ و ۹۰ درجه می چرخد. با باز و بسته کردن #لوورهای_متحرک می توان میزان #روشنایی_طبیعی فضا را کنترل کرد و همچنین #حریم_خصوصی فضا نسبت به ساختمان مقابل نیز قابل کنترل خواهد بود.

پویایی و آرامش در فضا، کیفیت هایی است که در دیالکتیک درون و بیرون این بنا بوجود می آید. این کیفیت ها همان میزان که در درون بدست می آید در بیرون نیز قابل مشاهده و دست یافتنی است. آرامشی که بواسطه وجود لوورهای عمودی و پنهان شدن جزئیات غیر ضروری در ساختمان در بدنه آشفته و مغشوش شهری پدید می آید در #داخل نیز با باز شدن دریچه هایی به سمت فضای سبز و یا بسته شدن دریچه هایی به روی چشم های مزاحم در دو جبهه نما ما به ازا پیدا می کند. کیفیت پویایی در درون این پروژه با #طراحی_انعطاف_پذیر_پوسته_های_بیرونی به منظور کنترل نور و دید و همچنین ایجاد پلان های منعطف محقق شده است و در بیرون با تغییر نمای ساختمان با جابجایی مکان مخاطب و تنوع فرمی نمای شمالی، کیفیات دیالیکتیکی را در ساختمان پدید می آورند که توأمان درون و بیرون پروژه را شکل می دهد و آنرا به بستری برای ارتباط مخاطب با شهر و بنا تبدیل می کند.

گالری تصاویر
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *