– تاریخچه یوبوت

امروزه با توجه به مسایل اقتصادی، امکان ایجاد هندسه دلخواه سقف، محدودبت های معماری و اجرای دهانه های بلند، رویکرد ساخت و ساز به سمت استفاده از سیستم سقفی دال از جمله دال تخت، دال کتیبه دار، دال با تیر فرعی و … متمایل شده است.
جهت اجرای دهانه های بلند رویکردهای متفاوتی پیش بینی شده بود از جمله: استفاده از آرماتورهای فولادی با مقاومت بالا، آرماتور منفی در وجه فوقانی، بتن با مقاومت بالا و … که در نهایت منجر به افزایش هزینه ساخت و استفاده از مصالح با مقاومت بالاتر می شد. همچنین در ساختمانهای بلند مرتبه و یا دارای سقف با ارتفاع  بلند جهت جلوگیری از تغییرشکل و بوجود آمدن خیز، لازم است دیافراگم سقف به صورت سخت عمل کند، در نتیجه نیاز به دال بتنی به دلیل سختی بالا همواره مورد توجه مهندسین محاسب بوده است. تا چندی پیش بدلیل نیاز به کنترل خیز و ترک های بوجود آمده در دالهای بتنی استفاده از دالهای بتنی محدود به دهانه های کوچک بوده، در صورت اجرا در دهانه های بزرگ وجود تیر با آویزهای بلند و هزینه های اجرا مشکل محاسبین و کارفرمایان را دوچندان می نمود.
با توجه به اهداف و مشکلات فوق، جامعه مهندسین در پی راهکاری مناسب در جهت بهینه سازی سیستم دال سقف بود. در نهایت در اواخر قرن بیستم میلادی، مهندسین ایتالیایی با تحقیق بر روی سقف های دال بتنی  به جهت بهینه سازی آن و رسیدن به مقاومت مناسب در برابر زلزله و همچنین استفاده از دهانه های بلند و کاهش مصرف آرماتور و بتن، سیستم دال مجوف یوبوت را ابداع و به دنیا معرفی کردند و باتوجه به مزایای بارز آن، در کشورهای مختلف جهان بویژه کشورهای اروپائی مورد استقبال گسترده¬ای قرار گرفت.
این فن آوری که در سال ۱۳۸۸ به تایید مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن رسیده است از ترکیب نوآورانه بتن، میلگرد و قالب هایی ازجنس پلی پروپیلن ساخته شده و با قرارگیری این قالب ها در میان بتن و حذف بتن ناکارآمد علاوه بر کاهش وزن دال و مصرف بتن باعث افزایش سختی دال می گردد.